Wie ist es, mit Kindern zu spielen?

 


1.das Lieblingsspiel

Ästhetische Erfahrungen ergeben sich nicht nur im Umgang mit vorhandenen Objekten (wie Kunstwerke), sondern auch im produktiven Umgang, also dort wo etwas ästhetisch gestaltet wird (Als-Ob-Spiel). Das mag ein Rollenspiel sein oder selbst das Versteckenspiel. Als besonderes Merkmal ästhetischer Wahrnehmung wird synästhetischer Charakter genannt. Der Mensch hat Sinne, die sich nach außen wenden: Gesichts-, Geghör-, Geschmaks-, Geruchs-, und Tatssinn. Die Sinne sind unsere Tur zur Welt und sind miteinander verknüpft. Der Sehnsinn ist Fernsinn und raumdominant und der Gehöhrsinn ist zeitdominant und braucht mehr Zeit um die Aufnahme zu ermöglichen. Die Sinne definieren die Grenzen der Entität von der Außenwelt. Synästhetiker Menschen riechen und schmecken die Farben, visualisieren den Klang und verknüpfen kognitive Inhalte mit Sinneseindrücken.


Ich würde denn in diesem Punkt das Versteckenspiel als mein Lieblingsspiel erwähnen und vor allem das Versteckspiel, das wir in der Kindheit in den Sommern auf der Insel spielten. Hier möchte ich einen kleinen Hinweis auf die griechische Insel machen, auf der ich als Kind, Jugendlicher, Erwachsener und immer noch all meine Sommerferien verbracht habe. Tinos ist eine kykladische Insel in der zentralen Ägäis mit 47 traditionellen Dörfern venezianischer Architektur, mit kleinen Kapellen, Taubenschlägen und alten Windmühlen, terrassenförmige Ackerfläche, auf der Marmorhandwerker, Bildhauer und Maler leben. Die Insel wird von dorniger Vegetation beherrscht, wobei ihre Dörfer aufgrund des unterirdischen Wassers und der versteckten Quellen mit fließendem Wasser wie kleine Wälder aussehen.


Also ich wurde gerne unsichtbar auf der „Insel der Sirenen“. Ich empfand Schutz aber auch Einsamkeit in der Unsichtbarkeit. Beim Kinderspiel herrschten immer wieder widersprüchliche Emotionen: einerseits wollte ich nicht gefunden werden, andererseits stellte ich mir aber vor, dass es schrecklich gewesen wäre, für immer unsichtbar zu bleiben. Auf Dauer würde es wohl auch Nachteile haben. Aber ich konnte dem Gefühl von Freiheit und Unabhängigkeit nicht widerstehen, das mir das Versteckspiel hinter dem dichten Laub, den schattigen venezianischen Bögen und den Steinburgen bot. Ich erinnere mich nicht, viele Gedanken oder Ereignisse zu beschrieben, eins ist für mich noch sicher, es war mein magischer Moment: Ich konnte so lange unsichtbar sein, wie ich wollte. Oder solange wie ich glaubte, es zu können, und das Dorfleben aus der Ferne oder aus der Nähe beobachten zu können.


Das aus sich heraus entwickelte Spiel sowie das erlebnisorientierte Spiel stärkt die eigene Fantasie. Im Spiel wurde also eine andere Realität konstruiert, wobei es sich um eine solitäre aber zugleich eine gemeinsam vereinbarte Realitätkonstruktion handelte. Im Fantasiespiel lernt das Kind, sich in andere hineinzufühlen. Es nimmt verschiedene Sichtweisen ein und lernt, die Welt auch „mit anderen Augen“ zu sehen.


Horrorspiele

Das sogenannte Spiel „Dunkelkammer“ war eine beliebte Variante des Versteckspiels, bei dem derjenige, der bewachte, nicht nur im Dunkeln suchen musste, um die verstecke Kinder zu entdecken, sondern auch denjenigen, den er erwischte, befummeln musste, um festzustellen und zu erkündigen, wer es war. Diejenigen von uns, die eine Brille trugen oder büschige Haare hatten, verloren immer, genau wie beim Blindfly.

Die Dunkelkammer war ein süchtig machendes Spiel, das unseren Adrenalinspiegel in die Höhe trieb und uns immense Freude bereitete. Lautes Gelächter wechselte sich mit Geflüster ab und die vorherrschende Emotione waren Spannung und Freude. Körperlicher Kontakt trat auf, indem ein Kind das andere oft umarmte, um es vor der Anspannung zu beruhigen und es zu beschützen, oder seinen Mund zuhielt, um zu verhindern, dass sein leises Lachen es verriet. In der Regel wurde diese Rolle des Beschützers von den mutigsten Kindern übernommen.


2. Persönliche Einschätzung von Spielleitungsqualitäten:

  • Integrität, Ehrlichkeit und Zuverlässigkeit.

  • Begeisterungsfähigkeit.

  • Fähigkeit zur Vermittlung.

  • Kommunikationsfähigkeit.

  • Selbstkontrolle und Delegationsfähigkeit.

  • Empathie.

  • Interkulturelle Kompetenz.

  • amüsant


3.b) beobachten Sie sich selbst

Das Spiel ist von zentraler Bedeutung für die Entwicklung und die Stärkung der Kompetenzen der werdenten Erwachsenen. Kinder werden dadurch im emotionalen, sozialen, psychiomotorischen und im kognitiven Bereich gestärkt. Das Spielen stellt für sie den Zugang zur Welt dar, fördert ihre Selbst-, die Sozial- und Sachkompetenz und unterstützt die Lernfreude, die Lernmotivation und damit die Neugierde.


Im sensomotorisches Stadium, im Alter 0-2 Jahre verwendet das Kinder sensorische und motorische Fähigkeiten, kennt Gegenstände durch Gebrauch. In diesem Stadium ist ein Kind in der Lage zu verstehen, dass Dinge weiterhin existieren, auch wenn das Objekt aus den Augen verloren wird.

Im präoperatives Stadium, im Alter von 2-6 das Kind entwickelt das Symbolisches Denken, Sprachgebrauch, egozentrisches Denken. D.h. es entwickelt die Fähigkeit, Objekte mit einem eindeutigen Merkmal oder Gruppen von Objekten anhand eines einzigen Merkmals zu identifizieren. Wenn z. B. mehrere verschiedenfarbige Bälle vorhanden sind, ist das Kind in der Lage, alle roten oder schwarzen Bälle anhand eines einzigen Merkmals, ihrer Farbe, zu identifizieren (unabhängig von der Form).

In der konkret-operationale Intelligenzsphase von 7-11 Jahre herscht die Logik, die objektive & radikale Interpretation wird angewandt. Das Kind versteht besser die Klassifizierung von Objekten, basierend auf vielen Faktoren wie Höhe, Gewicht, Form, Größe, etc. Das Kind kann sogar Objekte in eine Reihenfolge bringen, die einem bestimmten Zweck dient. Er/sie ist in der Lage, Zahlen, Gewicht und andere physikalische Eigenschaften von Objekten zu verstehen.

Ab dem 12. Lebensjahr bis ins Erwachsenenalter, also in der Pubertät, befindet sich das Kind in der formalen Betriebsphase. Abstraktes Denken, hipotetische Ideen und breitere Themen werden in diesem Stadium ausgebiledet. Es trägt zur Entwicklung des logischen Denkens bei, verbessert die Fähigkeit zu verstehen und zu interpretieren, und erreicht die Beherrschung des abstrakten Denkens. In der Adoleszenz beschäftigen sich Kinder mit Fragen der Zukunft, Ideologien, Disziplin, Richtig, Falsch und Moral. In diesem Stadium sind Kinder in der Lage zu akzeptieren, dass soziale Regeln befolgt werden müssen, aber wenn sie älter werden, beginnen ihre Ideologien von persönlicher Freiheit und Individualität in Frage gestellt zu werden. Hier werden sie nun feststellen, dass soziale Regeln verhandelbar sind.


Nach dem obigen, in einer Spielsituation ist für mich wichtig, die Leitfaden sorgfältig zu befolgen. Es ist also von großer Bedeutung, während der Planung von Spieleinheiten die Planungsphase zu berücksichtigen und die Rahmenbedingungen genau zu kennen. Das bezieht sich auf die Gruppengröße, das Alter und Geschlecht, die Herkunft der Teilnehmenden, sowie ihre Spielerfahrungen, Wünsche, Vorlieben und Abneigungen. Was anderes, das berücksichtigt werden muss, ist das pädagogische Konzept der Bildungsinstitution, welche Erwartungen hat die Institution und welche Werten sind für sie wichtig. Darüber hinaus in einer Spielsituation ist für mich sehr wichtig die Art des Spielens zu beachten, d.h. ist ein Spiel bereits von mir geplant und gestaltet, entsprechend den Bedürfnissen der Gruppen der Kinder.

Wenn es um eine vorgeplante von mir Aktivität geht, dann nehme ich zur Kenntnis, dass sich die Planung nicht immer -oder eher selten- eins zu eins umgesetzt werden lässt. Es darf trotzdem nicht vom zuvor erstellten Plan vielfach abweichen. Ich berücksichtige auch den Bildungsbereich, auf den sich die Aktivität bezieht. Μir ist noch wichtig die Spielform zu berücksichtigen, d. h. es bezieht sich auf ein Bewegungsspiel, Klanggeschichte, Bastelnsituation, ein Brettspiel, ein Planspiel, ein Rollen- oder Theaterspiel usw.


eigenes Verhalten

wünschwertes, die Kreativität förderndes verhalten

Die Ausgangssituation ist für mich immer von besonderer Bedeutung. Der Ausgangspunkt sind die Kinder, die sich zum Spielen versammelt haben. Die Kinder in einer Kindertagesstätte bringen die Erfahrungen von zu Hause und die Veranlagung ihrer Eltern mit, sie kommen aus unterschiedlichen Orten, unterschiedlichen Alltagssituationen und haben unterschiedliche Erfahrungen, Lernhintergründe, Entwicklungsstände, Einstellungen und Motivationen. Dies sind Faktoren, die von Pädagogen berücksichtigt werden müssen.


Mein Hauptanliegen während des Spiels ist es, ein Gefühl von Sicherheit und Vertrauen zu schaffen, die Kinder zu unterhalten und eine angenehme Atmosphäre für sie zu vermitteln.


Nachdem ich als Spielleiter eine vertraute und sichere Atmosphäre unter den Mitgliedern geschaffen habe, ist der Anreiz der Aktivität von großer Bedeutung für mich. Das Spiel sollte weder unterfordern noch überfordern. Eine Herausforderung besteht darin, die Spielsituation nicht langweilig werden zu lassen, so dass der Spielverlauf einen Höhepunkt erreicht.


Wie ich die Kinder in die Spielsituation hineinversetzen kann, ist noch ein meiner Anliegen. In erster Linie befasse ich mich drastisch mit der möglichst genauen Formulierung des Spiels. Ich achte darauf, dass die Zielrichtung überprüfbar, beobachter und messbar sei und dass die Kinder daran interessiert sind, die Ziele bzw. das Ziel zu erreichen. Das Ziel einer Spielsituation muss erreichbar sein, angepasst an die einzelne Gruppe, d.h. Altersgruppe, bereits erworbene Fähigkeiten und Lernhintergrund.


Besonders wichtig ist für mich bei der Aktivität auch, welche Fähigkeiten und Fertigkeiten ich bei den Kindern stärken kann und welche Ziele ich dadurch erreichen möchte. Ob ich nämlich kognitive, affektive oder psychomotorische Ziele erreiche oder eine Kombination aus diesen.


Darüberhinaus, bevor die Spielsituation eintritt, notiere ich, wo die Aktivität stattfindet, wie die räumlichen Gegebenheiten sind, wie viel Zeit ich zur Verfügung habe, ob eine Absprache mit Kollegen erforderlich ist und welche Spielmaterialien zur Verfügung gestellt werden.


Schließlich die Abschlussphase der Aktivität ist für mich äußerst wichtig. Die Aktivität darf nicht abrupt beendet werden, damit niemand mit lauten unverstanden Erfahrungen die Aktivität verlässt. Zum Schluss gehört das Verabschieden. Dies kann wohl durch ein Lied erreicht werden, z.B.

1, 2, 3 ist das Spielchen jetzt vorbei,

1, 2, 3, 4 morgen sind wir wieder hier,

5, 6, 7, 8 es hat mal wieder Spaß gemacht!

8, 9, 10 auf wieder sehen / jetzt aufstehen..

Nicht zu übersehen, dass Kinder in einer Spielsituation, beim Basteln usw. ihre Kreativität hervorrufen und dass sie dabei Unterstützung brauchen.


Hier sind kurz die 4 Trends der Kreativität zu erwähnen:

1. Phase: Präparation (Vorbereitung)

  • Material sammeln

  • Orte aufsuchen um Inspiration zu finden

  • Information sammeln

2. Phase: Inkubation (einordnen)

  • beginn von Kombination des gesammelten Materiales

  • man steckt fest, er hat das Gefühl, es geht nicht weiter

3. Phase: Illumination (Geistesblitz)

  • Es fallen plötzliche Ideen ein, wie die Lösung aussehen könnte.

4. Phase: Verifikation (Realisierung, Umsetzungsphase)

  • Problem oder Fragestellung ist noch nicht gelöst, aber die Richtung wird klarer.


Jede Altersgruppe hat ihre eigenen Lernbedürfnisse und Eigenschaften. Ich glaube jedoch, dass der Lernprozess an sich aus zwei Hauptteilen besteht: 50% Verstehen & 50% Verinnerlichen. Jede pädagogische (Spiel)aktivität hat bei allen Altersgruppen das Ziel des Lernens, d.h. die Auseinandersetzung mit der Welt, die Verkräftung intrapersoneller Konzepten, sowie die Förderung kognitiver sowie sozialer Fähigkeiten bzw. Fertigkeiten.


Die Rolle des Erziehers ist daher in diesem Prozess äußerst wichtig, da er/sie als Vorbild, Anleitung und Begleitung wirkt. Als Griechin weise ich darauf hin und applaudiere die Bedeutung der Selbsterkenntnis. (Gnothi seauton-altgriechisch Γνῶθι σεαυτόν „Erkenne dich selbst!“ / "Erkenne, was Du bist."). Die Zöglinge sollte Wissen suchen oder das Problem selbst lösen, anstatt Kenntnisse und Anweisungen über das Problem zu erhalten1. Echte Erfahrungen sind wichtig für den Lernprozess. Daher ist nicht nur der Inhalt der Informationen wichtig, sondern auch der breitere Rahmen für konstruktives Lernen. Diese Unterrichtserfahrungen sollten so strukturiert sein, dass die Zöglinge die Informationen leicht mit Vorkenntnissen und Erfahrungen, aber auch mit realen Situationen abgleichen können.


Vier Bereiche liegen der Kreativität zugrunde: soziales Umfeld, Können und Wissen, kreative Denkfähigkeiten, Motivation. Im Kontext von Kreativität geht es um die Motivation, ein Spiel zu spielen, etwas zu malen oder basteln, eine Aufgabe zu übernehmen, etwas zu scheffen, oder ein Problem zu lösen, weil es das Kind iteressiert, herausfordert oder befriedigt. Zu diesem Zweck ist die intrinsische Motivation der zentrale Grundsatz. Intrinsisches Motivationprinzip und Kreativität gehen einher. Menschen sind am kreativsten, wenn sie sich primär durch das eigene Interesse, den Genuss, die Befriedigung und die Herausforderung der Arbeit selbst motiviert fühlen (und nicht durch extrinsische Motivationen). Intrinsische Prozessmoderation wird genährt von einer inneren Lust und Freunde. Es bedarf hier keine weiteren Belohnung, weil die einige Begeisterung einen chemischen Selbstbelohnung-Cocktail ausgeschüttet. Deshalb sollte in der frühkindliche Pädagogik auf Belohnungen oder Lob bei kreativen Prozessen verzichtet werden. Kein Maßstab von außen kann den inneren Leistungsanspruch ersetzen, hingegen erweißt sich extrisische Motivation als kontraproduktiv. Kreativität benötigt also originale und vielfältige Denkprozess, Fantasie und divergentes Gedanken, Ideen und Möglichkeiten. Intrinsische Motivation ist gekennzeichnet durch die Neugier und das Interesse für die Aufgabe, das Durchhaltevermögen und Willstärke, das Vertrauen auf das eigene Können und die eigene Tüchtigkeit sowie die Konzentration und das Fokussieren auf den Inhalt der Aufgabe.


Schließlich stoßen Kinder oft, wenn sie ein Projekt durchführen, auf Schwierigkeiten. Manche lassen die Schwierigkeit zu Wort kommen und bitten um Tipps, jedoch andere können ungeduldig werden oder sich entmutigen lassen. Die Erzieher brauchen hier ein positives Selbstkonzept sowie Improvisationsvermögen und müssen zu problemlösungs- und zielorientierter Arbeit fähig sein. Sie müssen offen sein für die verschiedenen Schwierigkeiten, die auftauchen können, und dürfen sie letztlich nicht als Belastung sehen, sondern sollten sie als sich Herausforderung begreifen, die das Leben spannend machen und es bereichern.





1Modritscher 2006

Μεγαλώνεις “γερά” παιδιά; Πώς να κάνουμε τις κοινωνίες μας ισχυρότερες εκ των έσω:


Τις δεξιότητες που αναπτύσσει ο άνθρωπος στην τυπική ανάπτυξη -υγιή άτομα- τις χωρίζουμε σε έξι βασικές κατηγορίες:

1 αυτό-δεξιότητα 

2 κοινωνική  δεξιότητα

3 γνωστική δεξιότητα

4 συναισθηματική  δεξιότητα

5 ψυχοκινητική δεξιότητα


Μια υποκατηγορία της ψυχοκινητικής δεξιότητας είναι η ανάπτυξη λεπτών κινητικών δεξιοτήτων, η ομιλία κ.α. Προφανώς λοιπόν τα παιδιά με αυτισμό (υψηλής λειτουργικότητας) εστιάζουνται σε μία από αυτές τις υποκατηγορίες, αφήνοντας έτσι να ατροφούν οι άλλες. για αυτό για παράδειγμα μπορεί να έχουν τρομακτικά υψηλή επίδοση στα μαθηματικά πχ (ή σε ο,τι υπερεστιάζουν) αλλά δεν μπορούν να κουμπώσουν το πουκάμισό τους. 

Οι τομείς όμως στους οποίους άτομα με αυτισμό παρουσιάζουν αναπτυξιακή έκπτωση είναι την αυτοδεξιότητα/αντίληψη εαυτού, κοινωνική δεξιότητα και συναισθηματική δεξιότητα. 

έτσι βλέπουμε παιδιά που παρουσιάζουν σχεδόν εμμονική ενασχόληση με κατασκευές αλλά οι λεκτικές τους δυνατότητες είναι σχεδόν μηδενικές καθώς και παρουσιάζουν μηδενική ανοχή στη ματαίωση: δεν μπορώ να ανεχτώ ότι τώρα μία δραστηριότητα θα αλλάξει, δεν μπορώ να ανεχτώ ότι κάποιος με σταματάει από τη δραστηριότητα μου για να κάνω άλλη δραστηριότητα, δεν μπορώ να αντιληφθώ τις επιθυμίες και τις ανάγκες των γύρων μου και όταν κάποιος παρεμβαίνει σε αυτό που κάνω, κλαίω, φωνάζω και ούτω καθεξής.

Και επιστρέφουμε στα άτομα τυπικής ανάπτυξης δηλαδή υγιή άτομα και στα μαθησιακά παράθυρα του χρόνου που ανοίγουν από το 1ο μέχρι το 3ο ηλικιακό έτος κατά τα οποία τα παιδιά πρέπει/χρειάζονται να αναπτύξουν: αυτοδεξιότητα, κοινωνική δεξιότητα και τη συναισθηματική δεξιότητα. 

Το μαθησιακό στάδιο του εγκεφάλου, ή κρίσιμη φάση, βρίσκεται μεταξύ του πρώτου και του τρίτου έτους της ζωής, όταν τα βρέφη και τα νήπια μαθαίνουν να αναγνωρίζουν το περιβάλλον τους: τον εαυτό τους (ως διαφορετική οντότητα π.χ. από τους γονείς) και τον περίγυρώ τους καθώς και τα δύο αυτά σε συνάρτηση. 

Έτσι βρέφη και νήπια, τα οποία από το πρώτο έως το τέταρτο έτος δεν ενθαρρύνθηκαν στο να αναπτύξουν αυτονομία και λεπτοκινητική, για παράδειγμα: αρχίζω να ντύνομαι/γδύνομαι μόνο μου, να πλένω τα χέρια μου μόνο μου, μαθαίνω να πιάνω το κουτάλι και το πιρούνι μόνο μου, να τρώω μόνο μου, μοιράζομαι την ώρα του φαγητού μαζί με τους ενήλικες και τα άλλα μέλη της οικογένειας κ.ο.κ. μένουν για πάντα υποδεέστερα προσανατολισμένα. Δεν έχουν δηλαδή πια τη δυνατότητα να ξεπεράσουν το στοματικό 0-1 ετών, πρωκτικό 2-3 ετών, και φαλλικό στάδιο 3-7 ετών,  διότι το παράθυρο για τη νευρική σύζευξη στον εγκέφαλο έχει πλέον κλείσει για πάντα. Με το να μην προωθούμε λοιπόν την αυτονομία σε αυτά τα ηλικιακά στάδια, είναι κοινώς σαν να ενισχύουμε άθελά μας αυτιστικά χαρακτηριστικά σε ανθρώπους τυπικής ανάπτυξης δηλαδή σε υγιείς ανθρώπους.

Φαντάσου λοιπόν αυτό τι αντίκτυπο έχει σε μία ολόκληρη γενιά και ευρύτερα κοινωνικά σύνολα..

Βέβαια αυτές οι δεξιότητες ενισχύονται και σε μεταγενέστερα ηλικιακά στάδια μέσω της επανάληψης και της αυτοματοποίησης: της λεγόμενης διαδικαστικής μνήμης. 

Το άτομο αν δεν τα έχει βιώσει στο σωστό ηλικιακό στάδιο, δεν τα καταλαβαίνει εκ των έσω, με αποτέλεσμα να παρουσιάζεται εν δυνάμει παλινδρόμηση σε όλο το ηλικιακό φάσμα της ανθρώπινης ζωής.

Με πολύ απλές διαδικασίες, από το πρώτο ηλικιακό έτος: μαθαίνω τους κανόνες του συνόλου και μαθαίνω τον εαυτό μου. Χωρίς φωνές, χωρίς τραμπουκισμό ή απελπισία, με αγάπη και υπομονή.

Δεν με ταΐζει η μαμά μου στο στόμα και δεν με ντύνει μέχρι τα τέσσερα, με τη δικαιολογία ότι δεν μπορώ, απλά για να κάνει γρήγορα τις δουλειές της.

Για αυτό και η γενιά του παππού και της γιαγιάς μας έχουν τόσες αξίες, γιατί τα παιδιά μέσα σε μεγάλες και φτωχές οικογένειες καλούνταν να δουλεύουν αυτόνομα. Ανέπτυσσαν την αυτονομία τους λαμβάνοντας υπόψιν τους και τους άλλους. Είχαν συνείδηση της κοινωνίας από πολύ πολύ μικρά, στο κατάλληλο ωστόσο ηλικιακό φάσμα. Και για αυτό δημιούργησαν, όσα δημιούργησαν. Το λάθος των γονέων εκείνης της γενιάς από την άλλη ήταν η τρομερή αυστηρότητα σε αντίθεση με την σχεδόν απόλυτη ανοχή και συνεχή ανάγκη για επιβράβευση σήμερα. 

Όλα αυτά μπορεί να τα μάθει ένα νήπιο μέσα σε φιλικό περιβάλλον χωρίς ταμπού και μία δαμόκλειο σπάθη πάνω από το κεφάλι μου, γιατί και αυτό έχει κακές επιπτώσεις. 

Για αυτό επιμένουν οι σημερινοί παιδοψυχολόγοι στην ενίσχυση της αυτονομίας μέσω του παιχνιδιού και της εμπειρίας, με απουσία όμως όσο το δυνατόν της επιβράβευσης και της τιμωρίας. Γιατί η πολύ έντονη επιβράβευση και η πολύ έντονη αυστηρότητα δημιουργεί νάρκισσους. Τα κάνω δηλαδή όλα τελικά σωστά για να είμαι αποδεκτός από το σύνολο. Δεν έχω δικό μου κίνητρο, δεν χτίζω δικό μου σύστημα αξιών διότι έχω μάθει πως το κίνητρο έρχεται απέξω. Έτσι προκύπτουν οι νάρκισσοι, η μάστιγα των ανθρώπων ασκούν bullying. 

Πολύ απλή μέθοδος τελικά στο να δημιουργήσεις μία καλή γενιά: χρειάζομαι αυτονομία, γνωρίζω τον εαυτό μου και το κοινωνικό μου σύνολο μέσω του παιχνιδιού, της εμπειρίας και της συμμετοχής σε δραστηριότητες με ενήλικες, με απουσία επιβράβευσης και αυστηρότητας. Ουδετερότητα και αγάπη.


Τιτανομαχία

Μελάνια χύνονται για τον έλεγχο του πληθυσμού που ασκείται μέσω της τεχνολογίας, ειδικά μετά το ξέσπασμα του κορονοϊού.

Ξέρεις, είναι σωστά όλα αυτά που διαβάζεις.

Αλλά....  Όσο δίνεις αξία στο γεγονός, τόσο αυτό θα δυναμώνει.


Η τεχνολογία είναι το τέλειο εργαλείο μας σήμερα. Και το έχουμε χρησιμοποιήσει, εως και καταχραστεί και καταευχαριστηθεί και οι απλοί πολίτες. Όχι μόνο κυβερνήσεις κλπ.

Άλλωστε ο κόσμος πάντα ελεγχόμενος ήταν. Με τα μέσα που διατίθονταν σε κάθε εποχή. Η εξάρτηση από τη φυλή σου (κοινωνικά όντα δλδ) είναι το πιο φυσιολογικό βιολογικό φαινόμενο για έμβια όντα, αλλά χρησιμοποιείται αιώνες τώρα προς όφελος του αυτοκράτορα.

Ο πόλεμος αυτός αφορά τους αυτοκράτορες.  Μόνο. Δίνεται μάχη τιτάνων.


Θα προτείνω λοιπόν κάτι: διάβαζε. Συνέχισε. Αλλά χρησιμοποίησε το κείμενό σου αλλιώς: Πάρε το κείμενο, βάλτο στον μεταφραστή πχ και κάνε επανάληψη στα Ισπανικά σου, στα Αγγλικά σου, Γερμανικά σου, Γαλλικά σου. Εμπλούτισε το λεξιλόγιο στη γλώσσα σου. Σύγκρινε απόψεις ερευνητών, ιστορικών, στατιστικών αποτελεσμάτων.
Αλλά μην δίνεις περισσότερη αξία στο περιεχόμενο από όση πραγματικά έχει.
Ο εχθρός δεν είναι άγνωστος πια, τους καταλάβαμε... Απλά είναι ανώνυμος και πολύ ισχυρός! Οπότε παίζει με αυτό: τον φόβο μας. Μας ενισχύει τους φόβους. Ή προσπαθεί.

Υπάρχει πάντα μια διέξοδος. Όπου και να είσαι. Η ελευθερία δε δεσμεύεται. Φύσει  αδύνατον. Διότι υπάρχει η τέταρτη διάσταση, ο  χρόνος. Και ελεύθερια είναι η έλευση. Και ο χρόνος κυλάει και κυλάει και κυλάει........

Maßnahme gegen Coronavirus in Berlin

greeck



Hier sind einige Maßnahme gegen Coronavirus in Berlin, bzw so gehen Ärzte und Kliniker mit Situationen um.

Ich arbeite bei einer Kita. Unsere Kita ist ein Notkita. Das heißt, wir müssen die ganze Zeit mit Kindern von Polizisten, Krankenschwester oder Ärzte usw arbeiten.

Ich war krank mit Husten und trockenem Hals. Jetzt auch mein Lebensgefährte hat Fieber, Husten und trockenen Hals auch. Deswegen müssen wir uns untersuchen lassen.

Wir haben 6 Stunden lang in der Klinik Vivantes in Tempelhof gewartet.  Und als wir drinnen beim Arzt waren, der Arzt voll unfreundlich hat sich geweigert uns zu untersuchen, da wir die Kriterien nicht erfüllen, weil weder in Italien noch in China gewissen sind, und auch keinen Kontakt mit bestätigen infizierten von coronavirus gehabt haben.

Jetzt frage ich mich: Wenn alle Fälle auf diese Weise behandelt werden, wie können Coronavirus-Patienten bestätigt werden?
Es bezieht sich ein globaler finanzieller Zusammenbruch mit dem perfekten Werkzeug: Coronavirus Krankheit.

Anscheinend haben sie herausgefunden, dass durch das massive Versenden von Menschen in den Supermarkt und die Schließung kleiner privater Unternehmen werden in sehr kurzer Zeit große Geldbeträge gesammelt.


Durch die Sperrung des Imports und Exports von Waren auf europäischer und weltweiter Ebene sind die Supermarktverkäufe auf 30% pro Tag gestiegen.


Seit lange Zeit es wird viel über einen Finanzkrieg geredet und wir befinden uns derzeit in der schlimmsten Phase. Niemand versucht keinen zu beschützen.

τρόποι αντιμετώπισης του κορωνοϊού στο Βερολίνο

greeck






Σας παραθέτω τους τρόπους αντιμετώπισης του κορωνοϊού από προσωπική εμπειρία στο Βερολίνο:




Εργάζομαι σε παιδική μέριμνα. Το νηπιαγωγείο μας είναι ένα νηπιαγωγείο έκτακτης ανάγκης. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να μείνει ανοιχτό για τα παιδιά αστυνομικών, νοσοκόμων ή γιατρών κλπ.


Εγω είχα ξηρό λαιμό και βήχα για περισσότερο από μία εβδομάδα και τώρα ο σύντροφός μου έχει βήχα, πυρετό και ξηρό λαιμό επίσης. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πρέπει να εξεταστούμε & οι δύο.


Σήμερα περιμένουμε στην κλινική Vivantes στο Tempelhof για 6 ώρες. Και αφού τελικά μετά από έξι ώρες καταφέραμε να φτάσουμε στο ιατρείο, ο γιατρός, εντελώς εχθρικός, αρνήθηκε να μας εξετάσει, επειδή δεν πληρούσαμε λέει τα κριτήρια, αφού δεν ταξιδέψαμε στην Ιταλία ή την Κίνα και δεν ήρθαμε σε επαφή με εξακριβωμένους ασθενής από τον κορονοϊό.



Και εγώ αναρωτιέμαι: αν όλες οι περιπτώσεις αντιμετωπίζονται κατά αυτό τον τρόπο, πώς είναι δυνατόν να υπάρξουν επιβεβαιωμένοι ασθενείς από το κορωνοϊό;



Προκειται για ενα παγκόσμιο οικονομικό κραχ με το τέλειο εργαλείο, την ασθένεια.


Προφανώς όμως διαπίστωσαν ότι για να στέλνουν τον κόσμο μαζικά στα σούπερ μάρκετ και να κλείνουνε τις μικρές ιδιωτικές επιχειρήσεις όπως είναι τα κέντρα μαζικής εστίασης, αυτοί που θέλουν μαζεύουν άπειρα χρήματα και σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα.

Με το να σε απειλούν ότι θα κλείσουν οι στρόφιγγες της οικονομίας, οι πωλήσεις στο σούπερ μάρκετ έχουν αυξηθεί κατά 30% τη μέρα. 

Γινεται λόγος τόσα χρόνια για οικονομικό πόλεμο και αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στη χειρότερη φάση. Κανείς δεν προσπαθεί να προστατέψει κανέναν.

Coronavirus, medidas de emergencia en Berlín

greeck
Así son las medidas de emergencia en Berlín:

Yo trabajo en una guardería. Nuestra guardería es una guardería de emergencia. Eso significa, que tenemos que trabajar con hijos de policías, enfermeros o médicos etc todo el tiempo.


Yo tuve sequedad de garganta y tos fuerte durante más de una semana y ahora mi pareja tiene tos, fiebre y sequedad de garganta también. Es por eso que tenemos que ser examinados.


Hoy esperamos en la clínica Vivantes en Tempelhof por 6 horas. Y justo en el momento que tuvimos ser atendidos por el doctor, el médico, totalmente hostil, se negó a examinarnos, porque no cumplimos con los criterios ya que no estuvimos en Italia o China y tampoco tuvimos contacto con un paciente identificado de coronavirus.


Y me pregunto: si todos los casos se tratan así, ¿cómo pueden confirmarse los pacientes con coronavirus?



Se trata de un colapso financiero global con la herramienta perfecta, la enfermedad.

Aparentemente han descubierto que con enviar personas masivamente al supermercado y cerrar pequeños negocios privados, se recolectan grandes cantidades de dinero en muy poco tiempo.

Avisando de bloqueo de la importación y exportación de bienes a nivel europeo y mundial, las ventas en supermercados han aumentado a un 30% por día.

Durante tantos años se habla de una guerra financiera y actualmente estamos pasando por la peor fase. Nadie está tratando de proteger a nadie.

Δουλειά στο Εξωτερικό / Σπουδές στο Εξωτερικό / Μετανάστευση












Βερολίνο, τέλη Οκτωβρίου, 15 βαθμοί κελσίου, 6:43 το πρωί, διαδρομή με το ποδήλατο προς τη δουλειά δίπλα στο αστικό τρένο πάνω στη γέφυρα. Στα αριστερά πάνω από το νερό του καναλιού στο βάθος τα φώτα της πόλης αντικατοπρίζονται στο νερό και ο Πύργος της τηλεόρασης δεσπόζει επιβλητικά διαστημικός ανάμεσα σε φώτα και κτίρια. Δεξιά το τρένο κινείται προς τα βόρεια προάστια στην ίδια κατεύθυνση με το ποδήλατο, ενώ η άλλη πλευρά του καναλιού σε κάνει να νομίζεις ότι βρίσκεσαι εκτός πόλης. Ο ήλιος ανατέλει μέσα απο μωβ και πορτοκαλί αποχρώσεις σε ένα μπλε βαθύ σχεδόν μαύρο φόντο απέραντου ουρανού.

Βερολίνο, η πόλη των αντιθέσεων, της ακμής και της παρακμής. Του πλακόστρωτου και της υπερσύγχρονης γέφυρας. Του αστικού και του νεοκλασσικού τοπίου, της νεραϊδένιας φύσης και της αυστηρά λιτής αρχιτεκτρονικής της Λαοκρατικής Δημοκρατίας. Της βορειοευρωπαϊκής ξανθιάς φυσιογνωμίας και της μελαμψής μπούρκας. Εκεί όπου το φλάουτο και οι φορεσιές της αναβίωσης των μεσαιωνικών γιοτρών εναλλάσονται με τον ταμπουρά, το τούρκικο σάζι και το ναργιλέ.
Η πόλη που χωρίζεται στα δύο. Η γερμανική τάξη από τη μιά και η τουριστική ατραξιόν από την άλλη, ένας παράλληλος κόσμος τουριστών και ξένων που ζουν ένα Βερολίνο που δεν υπάρχει πια.



Διάλεξα να ζήσω στο εξωτερικό πολύ νωρίς, ορμώμενη απο ενα νεανικό ακράτητο πάθος γνωριμίας με άλλους κοσμους! Γνώση για εμενα ήταν η λεξη κλειδί.



Σπούδασα στην Ιταλία γλωσσολογία και ξένους πολιτισμούς, έκανα εράσμους στην Ισπανία και υπήρξα και εσωτερική μετανάστης μετά το πτυχίο στην Ελλάδα, μετακινούμενη από Δωδεκάνισα σε Κυκλάδες, μεταλαμπαοδεύονατας ο,τι γνώση ως τότε είχα αποκτήσει και σε άλλους φιλοπεριέργους και φιλομαθείς, ενώ παράλληλα μάθαινα την τέχνη της γης, μαζεύοντας βότανα, εκτρέφοντας μέλισσες διπλα σε έμπειρους και καλλιεργόντας οπωροκηπευτικά. Ένα παλιό μικρόβιο όμως να μάθω γερμανικά, όχι μονο από μεράκι αλλά και για οικονομικούς λόγους - όταν τα σημάδια της οικονομικής κρίσης υπήρχαν μεν, αλλά η εξέλιξή τους στο σημερινό βαθμό δεν ήταν τόσο ξεκάθαρη- καθώς και ενα παρεάκι από το Βερολίνο με άρπαξαν στη Γερμανία, οπού ζω πλέον, σπουδάζω και εργάζομαι εν έτη 2019. 
Ας διαχωρίσουμε λοιπόν καταρχάς το να βρίσκεσαι σε μια ξένη χώρα ως φοιτητής, με το να ζεις σε αυτή ως επαγγελματίας, ή εργατικός μετανάστης. Το δύσκολο ζήτημα είναι η κοινωνική ένταξη, ως προσαρμογή, ως αντίληψη των ιδιαιτεροτήτων κάθε τόπου, εξοικείωση με τις διαφορετικές ενδεχομένως κλιματολογικές συνθήκες (εξαρτάται πάντα σε ποιό σημείο της γης βρίσκεσαι τη στιγμή που διαβάζεις αυτό το κείμενο) αλλά και το σημαντικότερο, ως δημιουργία μακροπρόθεσμων προσωπικών σχέσεων και κυρίως δεσμών, διότι home is where the heart is.



Πριν χαρακτηρίσει κάποιος στερεοτυπικά τους ξένους/ντόπιους κλειστούς και κρύους, να πω ότι και στην Ελλάδα οι αλλοδαποί συμπολίτες μου μού διηγούνταν πόσο δύσκολο ήταν να μπουν σε έναν φιλικό κύκλο Ελλήνων. Ο,τι ισχύει όμως και για τους Έλληνες σε Γερμανία φυσικά, όπου η γλώσσα τους σώματος διαφέρει παρασάγκας από αυτή των μεσογειακών, ισχύει και σε Ιταλία, Ισπανία. Είναι επίσης εντυπωσιακό, το να σου λένε Γερμανοί, πως βρίσκουν τους ισπανούς μετανάστες μη πρόθυμους να συσχετιστούν με αλλαδαπούς ακόμη και αν πρόκειται για τους ίδιους τους Γερμανούς συμπολίτες τους, στων οποίων τη χώρα έχουν πρόσφατα μεταναστεύσει.. Οι φίλοι με παιδιά λένε ότι τα πράγματα είναι διαφορετικά για εκείνους, μια και υποχρεωτικά συναναστρέφονται με άλλους γονείς που γνωρίζουν μέσα από σχολικές δραστηριότητες και παιδικά πάρτι. Πολλοί προσπαθούν να παραμείνουν συνδεδεμένοι με κόσμο στην πατρίδα, ή συσχετίζονται αποκλειστικά με συμπατριώτες τους στη νέα χώρα, μειώνοντας έτσι τις πιθανότητες να βρουν ντόποιυς φίλους που θα τους στηρίξουν πολύ καλύτερα στη νέα τους καθημερινότητα και θα τους ανοίξουν προοπτικές στη νέα χώρα.

Προσωπικά, κάνω ό,τι μπορώ να συναντώ φίλους και συγγενείς όποτε επιστρέφω, κατά προτίμηση περνώντας χρόνο ατομικά με τον καθένα, κάτι που κάνει το πρόγραμμα των διακοπών μου εξαιρετικά όμορφα εξαντλητικό.



Αυτή μου την απόφαση μετά απο 18 χρόνια στους πέντε δρόμους την απολαμβάνω μέχρι σήμερα, παρόλη τη σωματική και ψυχική κούραση που αυτό μοιραία επίσης συνεπάγεται. Σας γράφω, επειδή διαφέρει πολύ η συνειδητή επιλογή λόγω προτίμησης, ακόμη κι αν κατασταλάζει με την πάροδο του χρόνου, από την εξωθημένη επιλογή λόγω ανάγκης. Σας γράφω με άγαπη, επειδή θέλω να βοηθήσω τους νοσταλγούς της πατρίδας να γίνουν νοσταλγοί του κόσμου όλου και να δουν πως η όποια νοσταλγία έιναι ένα πλασίμπο κατάληπο της παιδικής ηλικίας. Γιατί ειναι ωραία να ζεις ελεύθερος από την ψευδή φυλακή, και στις διακοπές σου να θες να γνωρίσεις κι αλλές ζεστές παραλίες του πλανήτη αυτού, χωρίς να αναπνέεις και να εργόζεσαι μέχρι να ξαναπάς Ελλάδα για να ζήσεις στις διακοπές.



Νομίζω ότι πρέπει να ακούμε την ψυχή μας και να παρατηρούμε τις αντιδράσεις του σώματος. Γιατί το σώμα μιλάει και ακόμα και αν μερικές φορές κάνουμε μία επιλογή η οποία για κάποιο χρονικό διάστημα μας δείξει ότι δεν ήταν "σωστή", αυτή η επιλογή και οι παρενέργειές της μας οδηγεί πιο μετά στο σωστό δρόμο, ακόμα και αν πρόκειται όχι για μία, αλλά για πολλές περιπτώσεις και γεγονότα στη ζωή μας που το ένα διαδέχεται το άλλο. Να έχεις εμπιστοσύνη στη ζωή σου. Τα πράγματα που δεν μπορούμε να ελέγξουμε και που κατά κάποιο τρόπο γίνονται από μόνα τους είτε το θέλουμε είτε όχι τη στιγμή που συμβαίνουν, έχουν βαθιά σοφία. Εγώ προσωπικά δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που το συνειδητοποίησα. Και από τότε άλλαξε η ζωή μου και δεν είναι πολλά χρόνια πίσω. 5 το πολύ, ήμουν στο νησί ακόμα. Αν προσπαθούμε να νιώθουμε ευγνωμοσύνη με αυτά που έχουμε, αυτό η ζωή θα μας το ανταμείψει κάποια μέρα με ψυχική ηρεμία και αυτό θα σημαίνει, ότι θα μπορούμε να βρούμε ευτυχία σε αυτά που έχουμε.



Είναι πολύ πιο εύκολο να ζεις σε καλούπια και σε περιορισμούς, να ονειρεύεσαι και την ίδια στιγμή να δημιουργείς μία σίγουρη ζωή, όπως αυτή που μας μάθανε γιαγιά παππούς μαμά μπαμπάς, από αυτό που ζει η φουρνιά των νέων μεταναστών γεμάτοι όνειρα και ελπίδες, εξοπλισμένοι με πτυχία, διασκορπισμένοι στις κρύες VIP πλέον χώρες της κρίσης. Σήμερα είμαστε απλά εκτεθειμένοι σε ένα χάος ελεύθρων επιλογών και ευκαιριών, αλλά πριν προλάβουμε να βρούμε τα όρια τα δικού μας εαυτού, καλούμαστε να οριοθετήσουμε όλες αυτές τις επιλογές! Πιάστο αυγό και κούρευτο, κοινώς. Πολυτεχνίτες και ερημοσπίτες μας κάνουν, έχει πει μία φίλη μου -ψυχολόγος και κοινωνική λειτουργός σήμερα- στα 17 μας, μόλις τρίτη λυκείου. Δε το είχα καταλάβει τότε ακριβώς, αλλά το κρατήσα γιατί μου άρεσαν οι λέξεις. Προοικονομία...

Με μια βαλίτσα στο χέρι και γεμάτοι όνειρα για αναγνώριση και οικονομική άνοδο, έχετε ήδη ταξιδέψει μακριά από το σπίτι σας, και η μετάβαση σε μια νέα χώρα μπορεί να είναι ένα από τα δυσκολότερα πράγματα που έχετε κάνει στη ζωή σας, καθώς η προσαρμογή είναι δύσκολη.
Δε θα σας δωσω στερεότυπες συμβουλές, όπως βγείτε με φίλους, εξερευνήστε μέρη πέρα από την πόλη σας, γίνετε μέλη σε ομάδες και κοινότητες....
Το χειρότερο πέρασε για να είστε εδώ και να διαβάζετε αυτές τις γραμμές. Θα σας πω όμως ενα μυστικό, που εμένα μου πήρε χρόνια και χρόνια να ανακαλύψω: Οι άνθρωποι είναι ίδιοι παντού. Οι συνθήκες μόνο αλλάζουν ... Θυμιθείτε γιατί είστε εκεί, τα ίδια όνειρα που πήρατε φεύγοντας, σας ακολουθούν και εκεί. Νιώστε ευγνωμοσύνη. Είστε ευλογημένοι που είστε τωρα εκεί. Ναί, μετρήστε την, είναι Ευλογία…
Παρατηρήστε.  Το ταξίδι αυτό στο εξωτερικό είναι πολύ μα πολύ εσωτερικό.

Κάθε χτύπημα έχει συνέπειες

Με αφορμή τον προβληματισμό μιας μανούλας για το επιθετικό παιδάκι της στο νηπιαγωγείο και την ευαισθησία μας πάνω στο θέμα, λόγω επαγγέλματος, κάνουμε μετάφραση σε ένα πολύ μικρό αλλά ουσιαστικό κομμάτι από άρθρο εφημερίδας με τίτλο Jeder Schlag hat Konsequenzen

Το άρθρο αυτό αναφέρεται στα α τίθασα παιδιά και τις αντιδράσεις των γονιών:




Ο Andersohn συνιστά στους γονείς σε τέτοιες περιπτώσεις να λένε με σαφήνεια στα μικρά τους: "γιατί το κάνεις αυτό; εμένα δεν μου αρέσει!" Και: "Αυτό που κάνεις με πληγωνει!" Μετά από αυτό, ωστόσο, πρέπει να ακολουθήσει και το ερώτημα: "Τι σου συμβαίνει;" "Τι σε θυμώνει τόσο;" Διότι ακόμη και αν το νήπειο δεν μπορεί να διατυπώσει μια απάντηση στο ερώτημα, αισθάνεται ωστόσο ότι υπάρχει κάποιος που το καταλαβαίνει, αφουγκράζεται τον πόνο του, που το φροντίζει και παίρνει στα σοβαρά τα αιτήματά του. Επειδή τα δαγκώματα, τα κτυπήματα ή οι γρατζουνιές των παιδιών δεν συμβαίνουν χωρίς λόγο.
Οι γονείς δε που χάνουν τον έλεγχο, δεν είναι απαραιτήτως κακοί γονείς. Είναι σημαντικό να ζητούν συγγνώμη από το παιδί τους και να του εξηγήσουν τι έχει συμβεί και να αναλάβουν την ευθύνη για τις δικές τους ενέργειες", εξηγεί ο Ziegler.


Το άρθρο είναι από αυτή την εφημερίδα ZEIT ONLINE

teacher on the road - πώς θα εργαστώ ως καθηγητής στα δημόσια σχολεία της Γερμανίας

Ποιές είναι οι προϋποθέσεις διορισμού στα γερμανικά δημόσια σχολεία για καθηγητές και δασκάλους που έχουν καταρτιστεί σε πανεπιστήμια εκτός της χώρας;
Πολύς ο λόγος για tην έλλειψη εκπαιδευτικού προσωπικού στη Γερμανία, μοιραία και την ευκολία απορρόφησης σε δημόσια σχολεία, κάτι που καθόλου ψέμα δεν είναι και αναγάγει το επάγγελμα του εκπαιδευτικού σε ατραξιόν για Γερμανούς και μη.
Καλό όμως θα ήταν να δούμε και μερικές παραμέτρους που αφορούν κυρίως σε καθηγητές που έχουν καταρτιστεί σε αλλοδαπά πανεπιστήμια και προσπαθούν να βρουν τη θέση τους μέσα στα δημόσια σχολεία της Γερμανίας

Για το δημόσιο σχολέιο στη Γερμανία κανείς χρειάζεται επίπεδο Γ2 στη γλώσσα.
Για να γίνεις δεκτός από τα γερμανικά πανεπιστήμια, το απαιτούμενο επίπεδο στη γλώσσα είναι το Γ1. Τα πτυχία γλωσσομάθειας που γίνονται δεκτά από γερμανικά πανεπιστήμια είναι τα telc και TestDaF 4x4.
Και μια βόλτα ο ξένος καθηγητής από τα γερμανικά πανεπιστήμια να συμπληρώσει καμιά πιστωτική μοναδούλα στον τομέα της διδακτικής (Fachdidaktik Leistungspunkte Nachholung), βασική προϋπόθεση για να αναγνωρίσει το πτυχίο του στη χώρα. H φιλολογία εδώ δεν υπάγεται στην παιδαγωγική. Δεν γίνεσαι ποτέ καθηγητής σπουδάζοντας φιλολογία.
Υπολείπονται πάντα μερικές πιστωτικές μονάδες στον τομέα της διδακτικής ήδη από το προπτυχιακό. Τους υποψηφίους Master Διδακτικής -Master of Education- με μπάτσελορ φιλολογίας από άλλη ευρωπαϊκή χώρα συνήθως αρχικά τους ενημερώνουν ότι δεν πληρούν τις προδιαγραφές και δε διαθέτουν όλες τις πιστωτικές μοναδες ώστε να γίνουν δεκτοί στο Master Παιδαγωγικής. Οπότε άλλα πανεπιστήμια απορρίπτουν την αίτηση και αλλά λένε -στην καλύτερη των περιπτώσεων-, περάστε παρακαλώ από το προπτυχιακό να συμπληρώσετε δυο-τρεις πιστωτικές μονάδες που είναι βασική προϋπόθεση για να περάσετε στο Master of  Education.


Όσο για τα φροντιστήρια...... Αρτσι μπουρτσι! Πέρασες κάποτε από ένα πανεπιστήμιο; Δεν πήρες όμως ποτέ πτυχίο;
Μας κάνεις για καθηγητής οποιοσδήποτε ειδικότητας! Και το καλύτερο: στο τμήμα ξένων γλωσσών βάζουν στην ίδια αίθουσα και αγγλικά και ισπανικά και άμα λάχει έρχεται και ενα πιτσιρίκι στα μέσα της χρονιάς γαλλικά! Διαφορετικού επιπέδου, τμήματος και ηλικίας να διευκρινίσω!!!
Τη μια βδομάδα βλέπεις 7 παιδιά στην τάξη, την άλλη 2, 3 , 5 καινούρια παιδάκια! Ο καλός ο μήλος όλα τα αλέθει.

Kάποια συνάδελφος με ρώτησε το εξής:
εχω ακούσει αυτό για Γερμανία: σε βοηθούν να μάθεις τη γλώσσα παράλληλα με τη δουλειά; Πχ δουλειά σε σχολείο το πρωί και απόγευμα μάθημα Γερμανικά;  

Η απάντηση είναι, πως είναι υποχρεωτικό να μάθει κανείς τη γλώσσα ερχόμενος Γερμανία. Είναι υποχρεωτική η ασφάλεια υγείας και αν δεν έχεις τουλάχιστον ένα μίνιμουμ εισοδήματος, αναγκαστικά σε ασφαλίζει το κράτος και σου δίνει και ένα πολύ μικρό ποσό για να ζήσεις αλλά σε αυτή την περίπτωση είσαι υποχρεωμένος να μάθεις γερμανικά ώστε κάποια στιγμή να βγεις στην αγορά εργασίας μέσα σε ένα χ ψ χρονικό διάστημα. okay δεν σου βάζουν και το μαχαίρι στο λαιμό. Αλλά όπως και να χει σε κυνηγάνε αρκετά.

Δουλειά σε σχολείο το πρωί και μάθημα εκμάθησης της γερμανικής το απόγευμα -οπως ρώτησε η συνάδελφος- είναι μη ρεαλιστικό. Τα μαθήματα αυτά είναι επιδοτούμενα από το κράτος και τα δικαιούται όποιος με απόδειξη έχει χαμηλό εισόδημα, και ο σκοπός τους είναι η εκμάθηση Γερμανικών για την ένταξη στην αγορά εργασίας αρχικά και περαιτέρω όποιος θέλει, μπορέι ευχαρίστως να σπουδάσει. Αλλά για να σπουδάσεις χρειάζεσαι επίπεδο Γ1 και το κράτος καλύπτει επίσημα μέχρι το Β2 επίπεδο. 
Οπότε αν κανείς μπορούσε να δουλέψει με το που ερχόταν στη Γερμανία σε σχολεία, δεν θα χρειαζόταν καν να περάσει από την πρόνοια η οποία υποστηρίζει και τα μαθήματα αυτά. Και αυτό διότι οι μισθοί στα δημόσια σχολεία είναι υπέρ του δέοντος ικανοποιητικοι.

Όπως προείπα, αν δεν περάσεις από τα πανεπιστήμιά τους, αλλοδαπό πτυχίο στη Γερμανία δεν αναγνωρίζεται εύκολα. Σε κάθε πανεπιστημιακό τμήμα η Γερμανία έχει την ασφαλιστική -για την ίδια τη χώρα - δικλείδα κάποιες μικρές διαφοροποιήσεις στα προγράμματα σπουδών της από τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά τμήματα.


Lehramtstudium ≠ Literatur und Sprachwissenschaft
Teacher Training ≠ Literature and Linguistics
Master of Education Master of Arts
Στη Γερμανία συγκεκριμένα όλες οι φιλολογίες από το εξωτερικό αναγνωρίζονται ως παρόμοιες και όχι ισότιμες με το παιδαγωγικό, διότι οι υπόλοιποι στην Ευρώπη κάνουμε λιγότερα μαθήματα πάνω στη διδακτική -ισχυρίζονται. Είναι αλήθεια επίσης ότι οι καθηγητές Δημοτικού, Γυμνασίου και Λυκείου πρέπει να έχουν δύο ειδικότητες. Αν στο μεταπτυχιακό πάρεις κατεύθυνση καθηγητή γυμνασίου-λυκείου ή δασκάλου δημοτικού, εξαρτάται αρχικά από το τι ειδικότητα έχεις κάνει ήδη στο μπάτσελορ. Για παράδειγμα, απόφοιτοι της ξενόγλωσσης φιλολογίας με πρώτη γλώσσα τα ισπανικά πχ, επειδή τα ισπανικά δεν διδάσκονται στο δημοτικό, φυσικά και δεν μπορούν να γίνουν δάσκαλοι σε δημοτικό σχολείο αλλά καθηγητές γυμνάσιου-λυκείου. Επιπλέον πρέπει να σπουδάσουν και μία δεύτερη ειδικότητα και στο τέλος να δώσουν την κρατική εξέταση, staatliche Prüfung, που είναι και το τελικό στάδιο για την έκδοσης άδειας διδασκαλίας. Η συγκεκριμένη εξέταση ισχύει για όλα τα Ευρωπαϊκά κράτη. Στην Ελλάδα την ονομάζουμε ΑΣΕΠ.

Ενα αλλοδαπό πτυχίο λοιπόν σε βάθος χρόνου αναγνωρίζεται, αρκεί να περάσει κανείς τις απαιτούμενες διαδικασίες κάθε χώρας.  Χρειάζεται όμως σχεδόν πάντα  να περάσεις μία βόλτα για μερικές πιστωτικές μονάδες από τα ημεδαπά πανεπιστήμια.


Ποιές οι διαφορές της φιλοσοφικής Ελλάδας, Ιταλίας και Ισπανίας με αυτή της Γερμανίας:
Lehramt (Teacher Training Program ,) και Literatur und Sprachwissenschaft (Literature and Linguistics) είναι δύο διαφορετικά τμήματα στα οποία μπορείς να πάρεις κατεύθυνση πχ ξένης γλώσσας. Από το ένα βγαίνεις παιδαγωγός από το άλλο φιλόσοφος/ φιλόλογος, όχι όμως εκπαιδευτικός. (Το Lehramt συμπεριλαμβάνει όλες τις ειδικότητες θετικής και θεωρητικής κατεύθυνσης). Απόφοιτοι του δεύτερου τμήματος δεν θα διδάξουν ποτέ παρόλο που κάνουν τα ίδια μαθήματα κατεύθυνσης (λογοτεχνία, γκωσσολγία κλπ) γιατί τα μαθήματα κορμού διαφέρουν. Στο πρώτο κάνεις αμιγώς διδακτική, στο δεύτερο πολύ θεωρητικά μαθήματα. Δεν γνωρίζω στο δεύτερο με ακρίβεια. Όμως είναι και τα δύο τμήματα της φιλοσοφικής.

Όσοι ξένοι έρχονται με bachelor από άλλη ευρωπαϊκή χώρα και θέλουν μεταπτυχιακό, για καθηγητές όλοι, μας βάζουν να δώσουμε και από το προπτυχιακό μαθήματα διδακτικής. Διαχωρισμός της ξενόγλωσσης φιλολογίας σε κατευθύνσεις. Ακριβώς όπως οι απόφοιτοι του Ιονίου Πανεπιστημίου που είναι μεταφραστές και όχι καθηγητές, παρόλο που σπούσαδαν γλώσσα. 
Φιλόσοφος - Καθηγητής: Διαχωρισμός ήδη από το bachelor.
Και η αλήθεια, το παιδαγωγικό τμήμα της Γερμανίας έχει πιο πολλές διδακτικές μονάδες σε μαθήματα διδακτικής συγκριτικά με τα αντίστοιχα ξενόγλωσσα τμήμα ανά την Ευρώπη.

Σε αυτή τη βάση δεδομένων anabin θα βρείτε το Εκπαιδευτικό Ίδρυμα στη χώρα που έχετε σπουδάσει και την αναγνώρισή του στη Γερμανία.

Πριν κάντε οποιαδήποτε αίτηση σε πανεπιστήμια του Βερολίνου, Θα πρέπει πρώτα να απευθυνθείτε στην Senatsverwaltung für Bildung / Recognition of qualifications as a teacher - Berlin.de. Αυτή η υπηρεσία θα σας δώσει όλες τις πληροφορίες για το ποια θα είναι τα επόμενα βήματα καθώς και την απόφαση την οποία θα επικοινωνήσει στο πανεπιστήμιο της επιλογής σας.

 Πληροφορίες Die Anerkennungsstelle für ausländische Lehrerabschlüsse

Σε ε τι χρονικό διάστημα μπορώ να κατακτήσω το επίπεδο Γ1 Γ2 στα γερμανικά; 
Τα έξι χρόνια εκμάθησης οποιασδήποτε γλώσσας όταν είσαι στην ίδια τη χώρα μου φαίνονται λίγο υπερβολή. Και ας μην ξεχνάμε ότι μέσα σε όλα αυτά μπαίνει και ο οικονομικός παράγοντας, γιατί τα ινστιτούτα προσπαθούν να κρατούν τους μαθητές όσο το δυνατόν περισσότερο χρεώνονας μεγάλες τιμές και κάνοντας μία με δύο φορές την εβδομάδα στην Ελλάδα για παράδειγμα. Ενώ άμα είσαι στην ίδια τη χώρα με μία πιο χαμηλή τιμή μαθαίνουν στα σχολεία σε καθημερινή βάση και αυτό στο εγγυώμαι γιατί συμβαίνει και στη Γερμανία. Και μέσα σε μία τετραετία είσαι έτοιμος μέχρι και να πας να σπουδάσεις. Όχι απλά να βγεις στην αγορά εργασίας με ενα λίαν καλώς ή μέτριο επιπέδο γλώσσας. Σε όλα αυτά φυσικά δεν μπορούμε να αποκλείσουμε τον προσωπικό παράγοντα του κάθε ανθρώπου και το motivation το έναυσμα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το επίπεδο στο οποίο όλοι με σιγουριά μπορούμε να φτάσουμε σε μία ξένη γλώσσα είναι το Β2. Το πέρασμα στα επίπεδα C όμως είναι ένα μετέωρο βήμα το οποίο μπορεί να διαρκέσει από 1 μέχρι άπειρα χρόνια. Ούτε εκείνοι που έχουν μια γλώσσα μητρική μερικές φορές δενμπορούν να φτάσουν το επίπεδο Γ2, αν έχουν χαμηλό μορφωτικό επίπεδο και έλειπες λεξιλόγιο, ειδικά στα ελληνικά και τα γερμανικά.

Μεγάλη εκμετάλλευση στα φροντιστήρια μέσης εκπαίδευσης στη Γερμανία 
Aξίζει να δουλέψω ως καθηγητής freelancer σε φροντιστήρια μέσης εκπαίδευσης;

Η  απάντησή μου θα είναι δυστυχώς αποτρεπτική.
Τα φροντιστήρια μέσης εκπαίδευσης καθώς και εκείνα της εκμάθησης ξένων γλωσσών είναι άπειρα στη Γερμανία, τα συναντάς σχεδόν σε κάθε γωνιά. Οπότε ίσως για αρχή δεν θα ήταν και άσχημη λύση αλλά θα πρέπει να γνωρίζουμε κάποιες πολύ βασικές παραμέτρους, όπως αυτή του χαμηλόυ ωρομησθίου καθως της ανύπαρκτης ασφάλησης υγείας. Αυτό συμβαίνει διότι στη Γερμανία οι καθηγητές μέσης εκπαίδευσης ιδιωτικού τομέα συμπεριλαμβάνονται στους ελεύθερους επαγγελματίες. Συνεπώς αναλαμβάνουν και τα έξοδα της ασφάλειες υγείας, της οποίας το κόμιστρο δυστυχώς δεν είναι χαμηλό, όταν αυτό ανέρχεται στα 400 ευρώ το μήνα.
Σε αυτή την περίπτωση η λύση είναι να απευθυνθείς στην πρόνοια ως freelancer επαγγελματίας χαμηλού εισοδήματος για την κάλυψη της ιατρικής ασφάλειας, την οποία δεν θα σου αρνηθεί το κράτος, ή να κάνεις παράλληλα και μία δεύτερη δουλειά.

Όλοι όσοι έχουν σπουδάσει στο παιδαγωγικό τμήμα της Γερμανίας, δεν περνάνε ούτε από έξω από τα φροντιστήρια. Μόνο εκείνοι που ήθελαν να σπουδασουν τη γλώσσα στη φιλοσοφική (και όχι στο παιδαγωγικό τμήμα). Οι φιλόσοφοι στη Γερμανία έχουν σαν μόνη επαγγελματική προοπτική το ίδιο το πανεπιστήμιο! ....κάτι που μάλλον ακούγεται στις μέρες μας ουτοπικό.... έχω μια γνωστή που σπούδασε ισπανική φιλολογία και φιλοσοφία και όχι ισπανικά στο παιδαγωγικο και δουλεύει τελικά στα φροντιστήρια και τώρα θέλει να μπει στο παιδαγωγικό μπας και βγάλει άκρη με ταβεπαγγελματικά της....

Η μόνη εξαίρεση σε όλα αυτά που προείπα είναι οι ήδη διορισμένοι καθηγητές στην Ελλάδα με μετάθεση στη Γερμανία. 







FANARAKIA_TINOS

español 
ελληνικά 
deutsch
The eternal recurrence of time is marked in Tinos island by several cultural events. And if the majority knows about the summer celebrations, the greatest charm lies in the customs of the winter. The celebration of Our Lady, which is unknown to the general public, is the finding of the Holy Icon of the Virgin Mary and is celebrated every year on January 30th with a gorgeous event.

So every year, on the anniversary of the icon's discovery in 1823, a local celebration takes place. "The our one Celebration", as the locals use to say.

The spectacle is great. Luminous flows flood the city as the villagers carry a lantern in hand. They came from the remotest villages at the time of the finding of the holy icon to worship.

Fireworks are burning in the harbor ...






FANARAKIA_TINOS

Deutsch 
Ελληνικά 
Article source


El eterno retorno del tiempo se marca en la isla de Tinos por varios eventos culturales. Y si la mayoría conoce a lo mejor las celebraciones y juergas veraniegas, el gran encanto reside en las costumbres del invierno. La celebración de Nuestra Señora, todavía desconocida al público general, es la del hallazgo del Santo Icono de la Virgen María y se celebra cada año el 30 de enero con un evento espectacular.

Así que una vez al año, en el aniversario del decubrimiento del icono sagrado en 1823, se lleva a cabo una celebración local. "Nuestra propia fiesta", como dicen los lugareños.


El espectáculo es magnífico. Ríos de luces inundan la ciudad al llevar los aldeanos linternas de aceite en las manos y son quienes, que en aquel momento remoto del descubrimiento del ícono sagrado, llegaron de los pueblos más lejanos para adorarlo. Los fuegos artificiales se están quemando en el puerto.








FANARAKIA_TINOS

Ο αέναος κύκλος του χρόνου σηματοδοτείται στην Τήνο ρυθμικά μέσω πολιτιστικών εκδηλώσεων. Και αν οι περισσότεροι γνωρίζουμε τους θερινούς εορτασμούς, η μεγάλη γοητεία κρύβεται στα έθιμα του χειμώνα. Το άγνωστο στο ευρύ κοινό πανηγύρι της Μεγαλόχαρης, είναι αυτό της Ευρέσεως της εικόνας της Παναγίας και γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 30 Ιανουαρίου.

Κάθε χρόνο, στην επέτειο της ευρέσεως της εικόνας το 1823 γίνεται η καθαυτό τοπική πανηγύρι. "Το δικό μας πανηγύρι", όπως λένε οι ντόπιοι.

Το θέαμα είναι μαγευτικό. Ποτάμια από φώτα πλημμυρίζουν την πόλη ζωντανεύοντας τα λαδοφάναρα στα χέρια των χωρικών που τότε, τη μέρα που βρέθηκε η εικόνα, έφταναν νυχτωμένοι από τα πιο μακρινά χωριά για να προσκυνήσουν. στο λιμάνι καίγονται πυροτεχνήματα.







FANARAKIA_TINOS

Die ewige Wiederkunft der Zeit wird auf Tinos durch verschiedene kulturelle Veranstaltungen gekennzeichnet. Und wenn die Mehrheit am besten die Sommerfeiern kennt, verbirgt sich der große Charme in den Bräuchen des Winters. Die Feier der Muttergottes, die der breiten Öffentlichkeit unbekannt ist, ist die Auffindung der heiligen Ikone der Jungfrau Maria und wird jedes Jahr am 30. Januar gefeiert durch ein spektakuläres Ereignis.

An dem Jahrestag der Entdeckung der Ikone im Jahr 1823 findet jedes Jahr eine lokale Feier statt. "Unsere Fest", wie die Einheimischen sagen. 

Das Schauspiel ist großartig. Lichtströme überfluten die Stadt, indem sie die Dorfbewohner Öllaterne in die Hände brachten, die zur Zeit der Auffindung der heiligen Ikone aus den entferntesten Dörfern kamen, um dort anzubeten. 

Im Hafen brennen Feuerwerke...